Arquivo da categoría: Galego

MONUMENTO

O 13 de outubro de 1973 inaugurouse, na entrada principal do IES Fernando Blanco, o monumento adicado a lembrala figura do filántropo ceense.
A iniciativa correu a cargo da Comisión Xestora Pro-Monumento a D. Fernando Blanco de Lema, presidida por D. Juan Sánchez García, e na cal participaron persoas dos distintos estamentos sociais e culturais de Cee e bisbarra.
Esta Comisión Xestora fixo chegar ao Padroado da Fundación, nese momento formado por D. José Sánchez García, D. Antonino Castro García e D. José Luís Fernández Mosquera, a súa idea, a cal recibiu o visto bo por parte do citado padroado.
Citando textualmente as palabras de D. Juan Sánchez García, o motivo que os impulsou a levar adiante esta proposta foi “erigir a D. Fernando Blanco de Lema un monumento que, a tenor de su obra trascendente, sea el exponente visible del agradecimiento, cariño y respeto por un hombre que, elevándose de la nada con tesón, supo en su momento álgido, ofrecer generosamente a su pueblo el cuantioso fruto de su trabajo, haciendo a esta villa depositaria y dueña de un legado material y cultural que la honra y valora, no sólo a nivel comarcal, sinó en todo el ámbito regional”.
Despóis dunha ardua selección de proxectos, con unánime coincidencia de criterios, resultou elixida a proposta do afamado escultor nicrariense, Andrés Barbazán Ferreira.
O conxunto monumental está constituído por un esbelto pedestal en forma de prisma cuadrangular engarzado a un tronco de cono invertido, con amplo basamento, sobre o que van colocadas dúas parellas de figuras alegóricas, esculpidas en granito gris. Sobre o pedestal, de corpo enteiro, a prócer figura de D. Fernando Blanco, en fundición de bronce, reproducción fiel do famoso cadro de Federico de Madrazo que se atopa exposto no Museo. Na parte inferior do monumento pode lerse unha placa coa inscrición: “A Don Fernando. Promotor de la enseñanza. Eterna gratitud. Octubre 1973”.
Para levar adiante esta iniciativa e as obras de acondicionamento e reestructuración da antiga entrada do Instituto, contouse con fondos logrados por pública suscrición e, coa axuda incondicional dos organismos afectos: Concello, Obras Públicas e Ministerio de Educación e Ciencia.

19 SEPIA

XARDÍN BOTÁNICO

Na actualidade, rebasado claramente o século da súa creación, con mínima documentación dispoñible para poder certificar a autoría do proxecto xardinístico (presumiblemente foi obra do arquitecto José María Aguilar, o mesmo arquitecto encargado dos dous edificios da Fundación), é de supoñer, como punto de partida, que o xardín se construíse ao finalizar a edificación do Colexio (1886), e que, polo tanto, este sexa o momento da incorporación do catálogo florístico compoñente da plantación orixinal, do que perviven algúns exemplares.
O certo é que estamos perante un espazo de pequenas dimensións e sinxela traza, de estilo ecléctico, que combina, nos seus diferentes compartimentos, a xeometría co paisaxismo, tendo a súa faceta máis reseñable na flora que alberga, caracterizada pola súa diversidade e monumentalidade.
Con fins descritivos, o xardín pode ser estructurado en dous compartimentos: xardín antigo e pradeira arborada.
O xardín antigo desenvólvese en torno ao edificio escolar, constando de partes diferentes: unha xeométrica, encaixada entre a fachada principal e a reixa de pechamento, composta de dúas metades de igual deseño e disposición simétrica, ao longo da avenida de entrada; e outra paisaxista, constituída por unha terraza e un talude, con cuberta de pradeira.
A pradeira arborada, de recente creación, consta de dúas zonas, separadas por un carreiro de paso: a superior, de menor dimensionalidade territorial e importancia florística; e a inferior, máis grande, cunha plantación vexetal multiespecífica en disposición reticulada.
Como remate, ademáis da personalidade que emana do inventario florístico, convén ter presentes os atributos que aporta o mundo da pedra, que contribúen á valoración da entidade do xardín: un edificio palaciano, construcción que actúa coma elemento ordenador; a reixa e a muralla, estructuras delimitantes; a casa do bedel, destinada ao personal de servizo e vixiancia; e as novas instalacións educativas, o caseto da caldeira da calefacción, o queimadeiro, a pérgoa-alpendre e a fonte-bebedoiro, pezas de menor dignidade fabricacional, non pertencentes ao proxecto inicial, a posterior incorporación das cales, para satisfacción de novas necesidades, produciu as conseguintes modificacións, pero que a fin de contas, forman parte do xardín actual.

Escola das Nenas da Fundación Fernando Blanco de Cee

OBXECTIVOS

O 11 de agosto do ano 2001 abriu as súas portas por primeira vez ao público, o Museo-Colección da Fundación Fernando Blanco de Lema, situado no número 25 da Praza da Constitución da vila de Cee.
Como sede do Museo elixiuse o edificio da antiga Escola de Nenas, levantado pola Fundación Fernando Blanco de Lema sobre o solar da vella casa do mecenas. Disponse así dunha sede amplamente ligada á Fundación, nun edificio histórico, de arquitectura noble e singular, rehabilitado específicamente para sede do Museo, e localizado no centro da vila, con gran accesibilidade.
Dende un primeiro momento plantexouse a creación dun Museo que permita dar a coñecer e utilizar didácticamente o patrimonio histórico-científico formado polo instrumental científico e o material didáctico das antigas cátedras, laboratorio e gabinetes do vello Instituto-Escola de Cee, creado pola Fundación Fernando Blanco de Lema a finais do século XIX.
Xunto a este material, o máis numeroso e que conforma unha unidade diferenciada, o Museo complétase co material didáctico doutras materias incorporadas ao currículo do centro ó longo da súa historia, coa documentación histórico-educativa do Colexio, e cos fondos pictórico e artísticos da Fundación.
Os obxectivos fundamentais que se buscan son: a conservación do patrimonio histórico da Fundación; a súa difusión e coñecemento, fundamentalmente no ámbito escolar; a utilización didáctica dos seus fondos, priorizando sempre a integridade dos seus materiais; a proxección da vila de Cee como herdeira dn pasado educativo único en Galicia, como pioneira na labor de aproveitamento integral do seu patrimonio histórico e, consecuentemente, como centro de dinamización cultural da comarca.
O Museo conta con dúas plantas adicadas, case por enteiro, á exposición de fondos.
A planta baixa conta cunha sala de exposicións de 142,30 metros cadrados, coa que se pretende achegar ós visitantes unha visión histórica da Fundación, do labor desenvolvido e do carácter interdisciplinar e innovador das súas actividades educativas.
Nesta sala sitúanse os fondos artísticos que requiren especiais condicións de conservación e mantemento (cadros), xunto cos contidos educativos de maior incidencia social na vila, coma a música, o debuxo ou os coñecementos relacionados coa agricultura.
O primeiro andar, formado por unha única sala expositiva de 200,20 metros cadrados, resérvase para a realización de exposicións temporais. Cando non está programada ningunha exposición temporal, o espazo resérvase para o que, con diferenza, constitúe o máis armónico e numeroso fondo patrimonial: a colección de instrumental científico e material didáctico das catedras de física, química e historia natural.
Polo acordo do Consello da Xunta do 9 de xuño de 2005, o Museo foi recoñecido coma Colección Visitable de caracter científico-técnico e artístico.

15sepia - ccopia

GABINETE Hª NATURAL

A concepción das ciencias naturais daquela, non era, por suposto, a mesma que temos hoxe en día. Tratábase básicamente dunha ciencia descritiva, preocupada por unha correcta clasificación dos exemplares dos tres reinos nos que daquela dividían a natureza (vexetal, animal e mineral). Ligados a este estudio descriptivo, os gabinetes de Historia Natural dos centros de ensino cobraron unha trascendental relevancia e importancia.
O Gabinete de Historia Natural da Fundación Fernando Blanco de Lema foi instalado no curso 1890-91, aínda que a compra de material comeza con anterioridade. Nun primeiro momento constaba de preto de 400 exemplares de animais, entre os que se incluían esqueletos dos grupos máis representativos, máis de 2000 cunchas de moluscos, uns 500 minerais, outros tantos fósiles, e case 1000 especies vexetais ordenadas en 9 herbarios. A pesares de que en Galicia outras coleccións reflicten o interese por recolectar materiais autóctonos, na de Cee, se exceptuamos os insectos, os aportes locais son mínimos e esporádicos.
A primitiva colección de animais estaba formada basicamente por exemplares europeos, na súa maioría franceses, e unha alta porcentaxe de especies exóticas. Desgraciadamente ata os nosos días só chegaron en torno a un centenar de mostras, entre as que destaca a gran proporción de esqueletos.
É especialmente lamentable a perda da colección de insectos, que abranguía máis de 2000 exemplares, case a metade dos cales eran galegos, recollidos e preparados polo eminente catedrático D. Jerónimo Macho Velado. As mostras conservadas en alcohol (arácnidos, anélidos, etc) tampouco chegaron ata os nosos días.
Hoxe en día, a pesares de estar reducida á metade, aínda chama poderosamente a atención a amplísima colección de cunchas de moluscos, non só pola cantidade de exemplares que a forman, algún deles de gran interese, senón tamén polo seu magnífico estado de conservación.
Da colección inicial de minerais e rochas quedan uns 380 exemplares, non destacando éstes especialmente pola súa calidade, o que nos fai supoñer, vendo a categoría das outras coleccións, que se perderon as mostras máis significativas.
A colección de fósiles mantense prácticamente íntegra, e das 1000 especies vexetais, que conformaban os herbarios, só se perderon 107, é decir, consérvase un 90%.
Toda esta colección completouse cun esqueleto humano e un home clástico, adquiridos, como a maioría das pezas, en París, e que se conservan perfectamente. Existían tamén modelos anatómicos, frecuentes nos gabinetes da época, así como láminas para apoiar a explicación da asignatura.

11sepia - copia

GABINETE QUÍMICA

O Laboratorio de Química constaba inicialmente de:
-25 instrumentos de cristal e vidro graduados;
-200 instrumentos de vidro soprado;
-Máis de 270 instrumentos de vidro común;
-50 instrumentos de gres refractario;
-50 instrumentos de porcelana;
-Unha boa colección de montaxes completas para a práctica experimental.
A estes importantes medios materiais hai que engadir os máis de 400 productos orgánicos e inorgánicos para as prácticas básicas que se desenvolvían no Laboratorio.
Por desgraza, o material de vidro é de difícil conservación, e hoxe só podemos disfrutar dunha pequena mostra daquela riqueza. Sen embargo, aínda se conservan, entre outras cousas, unha impresionante colección de frascos en azul e branco, con etiquetas vitrificadas ou rotuladas, algúns deles pertencentes ao botiquín do Colexio, que contaba tamén cos instrumentos máis necesarios para as operacións cirúrxicas máis sinxelas.